บล็อกโรคจิต{วิปเลี้ยว}

กรุ๊งกริ๊งกรุ๊งกริ๊ง ...

เสียงพวงกระดิ่งถูกกระทบด้วยขอบด้านบน
ของประตูที่ถูกเปิดเข้ามาในร้านทำป้ายอันแสนซอมซ่อแห่งหนึ่ง อึ่ง อึ่ง ... {เสียงก้อง}

...

ชายหนุ่มเจ้าของร้านหยุดกระดิกตีนที่วางพาดอยู่บนโต๊ะเหล็กสนิมแดก
หุบขาหลบลงไปใต้โต๊ะ พร้อมกล่าวทักทายหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

ชายหนุ่ม : 'หวัดดีครับ
หญิงวัยกลางคน : สวัสดีจ้ะ
ชายหนุ่ม : ยินดีรับใช้ครับ
หญิงวัยกลางคน : รับทำป้ายใช่ไหมพ่อหนุ่ม
ชายหนุ่ม : ใช่จ้ะป้า
หญิงวัยกลางคน : ...
ชายหนุ่ม : ...
หญิงวัยกลางคน : ...
ชายหนุ่ม : ...
หญิงวัยกลางคน : เรียกยายเถอะ
ชายหนุ่ม : ...
หญิงวัยกลางคน : ...
ชายหนุ่ม : ผมกำพร้าแม่ครับ
หญิงวัยกลางคน : ...
ชายหนุ่ม : งั้นเรียกย่าก็ได้ ดีกว่านะ
ชายหนุ่ม : ...
หญิงวัยกลางคน : ฉันอยากจะสั่งทำป้ายร้านใหม่หน่อยน่ะพ่อหนุ่ม
ชายหนุ่ม : ...
ชายหนุ่ม : ได้ครับย่า
หญิงวัยกลางคน : ...
ชายหนุ่ม : ร้านย่าชื่ออะไรครับ
หญิงวัยกลางคน : ... ว่าจะเปลี่ยนชื่อร้านใหม่ ... แต่ยังคิดไม่ออก
ชายหนุ่ม : ...
ชายหนุ่ม :  แล้วจะทำป้ายแบบไหน ใหญ่ขนาดไหนครับ
หญิงวัยกลางคน : เอาบิ๊กบิ๊ก ใหญ่ใหญ่ เป้งเป้ง เอาแบบปิดหน้าตึกให้มิดไปเลย
ชายหนุ่ม : โอ้ว ...

ชายหนุ่ม : ...

ชายหนุ่มเริ่มสังเกตเห็นแล้ว
ว่าหญิงวัยกลางคนตรงหน้า
คือเจ้าของอาคารพาณิชย์คูหาหนึ่งซึ่งอยู่อีกฟากของถนน
ทั้งสี่ชั้นของแกขายของหลากหลายคล้ายเป็นห้างสรรพสินค้าขนาดย่อม
มันเป็นอาคารพาณิชย์เก่าแก่สามคูหาที่ตั้งตระหง่านมานมนาน

ได้ข่าวว่า ...
มีการพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะกว้านซื้อทั้งสามคูหาเพื่อมาทำศูนย์การค้า
ย่าแกเป็นคนเดียวที่ไม่ยอมขาย ในขณะที่เจ้าของของทั้งคูหาซ้ายและขวาติดกับแก
ยอมขายไปตั้งแต่มีมะว้าวแล้ว

...

ในที่สุดความดื้อด้านของแกก็เป็นผล ...

พวกนายทุนยุติการเจรจากับย่าแก และเริ่มดำเนินการก่อสร้างศูนย์การค้าขนาบตึกของแก
ทั้งทางด้านขวาและทางด้านซ้าย หมายใจว่าพอห้างเปิดแล้ว และย่าแกขายของไม่ได้
ก็คงจะแห้งตายรีบขายตึก แล้วไสหัวลงยมโลกไปในที่สุด

ชายหนุ่ม : ย่าจะเอางานเมื่อไหร่ครับ
หญิงวัยกลางคน : สี่วัน
ชายหนุ่ม : โอ้ว ... สี่วัน ป้ายใหญ่ยักษ์ขนาดนี้ ...
หญิงวัยกลางคน : ห้า ...
ชายหนุ่ม : อ๊างงส์ ...
หญิงวัยกลางคน : หก ...
ชายหนุ่ม : อ่า ...
หญิงวัยกลางคน : เจ็ด !!!
ชายหนุ่ม : อืมม .. พอไหวครับ
หญิงวัยกลางคน : พอไหวไม่ได้ ต้องได้แน่แน่นะ !!!
ชายหนุ่ม : อ่า ... ครับ
หญิงวัยกลางคน : เจ็ดวันไม่เกิน ต้องตรงเวลานะ มันสำคัญมากนะพ่อหนุ่ม !!!
ชายหนุ่ม : ครับ ครับ !!!
หญิงวัยกลางคน : ด้วยชีวิตของนาย !!!
ชายหนุ่ม : เซ่อ เยส เซ่อ !!! {เผลอตะเบ๊ะด้วย}
หญิงวัยกลางคน : ดีมาก !!!
ชายหนุ่ม : ... {เอามือซ้ายกระชากมือขวาที่ตะเบ๊ะลง}
หญิงวัยกลางคน : ฉันกลับล่ะ 
ชายหนุ่ม : ...

หญิงวัยกลางคนจากกลับออกไปยังอาคารพาณิชย์คูหาสีขาวกรัง
ซึ่งบัดนี้ถูกขนาบข้างประชิดติดด้วยตึกคูหาสีเขียวใหม่เรี่ยม
ที่กำลังจะกลายเป็นศูนย์การค้าเปิดใหม่

ในอีก ...

เจ็ดวันข้างหน้า ...

...
..
.

...
..
.

ชายหนุ่มยืนปาดเหงื่อ
พยักหน้าให้ลูกน้องเป็นเชิงขอบคุณ ที่มาช่วยติดตั้งป้ายจนเสร็จในคืนวันสุดท้าย
ตามกำหนดส่งงาน

หญิงวัยกลางคนกล่าวขอบใจที่ชายหนุ่มทำงานเสร็จทันตามกำหนด
เธอจ่ายค่าแรงเป็นเงินสดและให้คูปองลดราคาสินค้ามาอีกจำนวนหนึ่ง

สิ่งที่หญิงวัยกลางคนว่าจ้างให้ทีมงานของชายหนุ่มทำให้เป็นสิ่งสุดท้ายก่อนจะกลับก็คือ
ขอให้ช่วยนำผ้าสีเขียวซึ่งเธอเตรียมไว้ให้แล้ว เอามาคลุมปิดป้ายร้านขนาดใหญ่นี้ไว้

...
..
.

...
..
.

อากาศแจ่มใสในยามสาย
ชายหนุ่ม นั่งพาดขากระดิกตีน อย่างสบายอารมณ์
มองออกนอกร้านไปยังถนนฝั่งตรงข้าม ...

มีเสียงดนตรีบรรเลง และงานรื่นเริงอย่างสนุกสนาน
เห็นฝูงชนมากมายและกลุ่มคนที่คาดว่าคงจะเป็นพวกเจ้าของศูนย์การค้าใหม่
มาทำพิธีเปิดห้างกันอย่างคึกคัก
เสียงโฆษกบนเวทีพูดถึงรายการของรางวัลที่จะแจกให้แก่ผู้ที่เข้าห้างได้เป็นคนแรก

ผู้คนมากมายต่างมายืนออ ลุ้นรอ
เพื่อที่จะเป็นคนแรกที่ได้สัมผัสกลิ่นไอของห้างใหม่เอี่ยมอ่องอรทัย
และสอยรางวัลใหญ่กลับบ้าน

...

ริบบิ้นเปิดตัวอย่างเป็นทางการกำลังจะถูกตัดออก

... สาม
.. สอง

.

ฉั่บ ...

เสียงพลุ
แตรวง
ฆ้องฝรั่ง
ดังเฉลิมฉลอง
กึกก้องกังวาน สะท้านทรวง

ผ้าผืนใหญ่ที่เกือบจะคลุมตึกของย่าแกไว้มิด

ก็ถูกปลิด ...

ค่อยค่อยไหลร่วงหล่นลงมา ...

ผู้คนนับร้อย

เบียดเสียดยัดเยียด

แย่งชิงกันเข้าไปในร้านของคุณย่า

อย่างไม่คิดชีวิต ...

หลังจากเห็นป้ายขนาดมหึมา




ที่เขียนว่า ...

ทางเข้า