บล็อกโรคจิต{วิปเลี้ยว}

กบเล็ก มีปัญหากับการอ่านมาตั้งแต่เด็ก

โดยเฉพาะกับตัวอักษรที่มีเสียงใกล้เคียงกัน เขามักอ่านผิด สลับเสียงอยู่เสมอ เช่น 'ฉัน' กับ 'ชัน' โดย 'ฉัน'จะอ่านเป็น'ชัน' ส่วน'ชัน'จะอ่านเป็น'ฉัน' หรือ 'ถี่'จะอ่านเป็น'ที่' ส่วน'ที่'จะอ่านเป็น'ถี่' 'อะไรทำนองนั้น บางทีพูดเร็วเร็วคนฟัง ฟังไม่ทัน ก็นึกว่ากบเล็กพูดเหน่อ ก็ขำขำกันไปไม่มีอะไร

ตอนเด็ก
กบเล็กอายเพื่อนมากที่ตัวเองพูดไม่ชัด
และมันก็เหมือนจะเป็นอุปสรรคในชีวิตอันใหญ่หลวง

แต่กบเล็กพิสูจน์แล้วว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด

ความมานะ ขยัน อดทน และพยายาม นี่สิ ...
ทำให้กบเล็กก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในหน้าที่การงานได้ในวันหนึ่ง ถึงแม้จะใช้เวลานานสักหน่อย แต่ในที่สุดหลังจากทำงานล่วงเข้าปีที่สามสิบ เขาก็ได้รับเลือกเป็นผู้บริหารขององค์กรระดับประเทศ

แล้วเขาก็ค่อย ๆ ลืมอาการเสียงสลับของตัวเอง

และทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไร ...

...
..
.

วันหนึ่ง ...
เขาได้รับเชิญไปงานแต่งงานของลูกน้องในหน่วย

บนโต๊ะจีน ที่เพื่อนนั่งร่วมโต๊ะ บางคนก็รู้จัก บางคนก็ไม่รู้จัก
หลังจากทักทายพูดคุยกับคนที่รู้จักบ้าง ไม่รู้จักบ้าง บนโต๊ะอาหาร
ชายคนหนึ่งที่กบเล็กเพิ่งได้พบครั้งแรกก็ทักขึ้นว่า


ชายคนนั้น : คุณกบเล็ก คุณเป็นโรคเสียงสลับ นะครับ รู้ตัวไหม
กบเล็ก : ฮะ ? อะไรนะครับ ?
ชายคนนั้น : นั่นไง คุณออกเสียงคำว่า 'ฮะ' เป็น 'หะ'
กบเล็ก : อ๊ะ !!! ไม่จริงครับ !
ชายคนนั้น : ...
ชายคนนั้น : อีกแล้ว ... 'คับ' เป็น 'ขับ'
กบเล็ก : ...
กบเล็ก : คุณเป็นใคร ?
ชายคนนั้น : ผมเป็นหมอครับ
กบเล็ก : ... อื้ม ... หมอด้านไหนครับ
ชายคนนั้น : ผมทำเกี่ยวกับศัลยกรรมกล่องเสียง โทนเสียงครับ
กบเล็ก : คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญเหรอ ?
ชายคนนั้น : จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ
กบเล็ก : ...
ชายคนนั้น : มันค่อนข้างใหม่ กับเทคนิคการผ่าตัดที่ผมใช้
ชายคนนั้น : แต่ผมช่วยรักษาคุณได้นะ
กบเล็ก : ยังไง ?
ชายคนนั้น : ขั้นแรกคุณต้องยอมรับตัวเองก่อนว่าคุณเป็นโรคนี้ ...
กบเล็ก : ...
ชายคนนั้น : แล้วเข้ามาเป็นคนไข้ในกลุ่มทดลองของผม เพื่อเข้ารับการผ่าตัด
กบเล็ก : ผ่าตัดอะไร ตรงไหน ? ยังไง ? ผมไม่ได้เป็นอะไร จะทำไปทำไม
ชายคนนั้น : ผ่าตัดปรับระดับเสียง ที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างครับ
กบเล็ก : หา !!! ไปผ่าอะไรที่เท้า !!!?

แท่ม แท่ม แท๊ม แทมมมม

ขอเชิญคุณกบเล็ก รองกรรมการผู้จัดการฝ่ายบุคคล
ขึ้นกล่าวให้โอวาทกับคู่บ่าวสาว บนเวทีด้วยค่ะ
{เสียงพิธีกรสาว}


กบเล็ก : !!!
{อะไรกันเนี่ย ไม่เห็นมีใครบอกว่าเราต้องขึ้นไปกล่าวอะไรเลยนี่}

กบเล็กผละจากการสนทนากับชายคนนั้น ก้าวขึ้นไปบนเวที
ด้วยความที่เป็นที่รักของลูกน้อง น้องน้องคงอยากจะเซอร์ไพร้ส์เขา ด้วยการให้ขึ้นไปพูดเป็นคนแรก
แต่ทำแบบนี้ไม่ดีเลย กบเล็กไม่ชอบที่จะพูดต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว


กบเล็กบนเวที
" สวัสดีครับ{เสียงสั่นเล็กน้อย} ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับเชิญมาร่วมงานมงคลสมรสในครั้งนี้ ...

...


กบเล็กสบตากับชายคนนั้นที่ด้านล่างเวทีหนึ่งแว่บ

ชายคนนั้นยิ้มมุมปากมองตาตอบกลับมา ...


"ก็ขอให้คู่บ่าวสาว ครองรักกันนานเท่านาน ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชร ...


เมื่อกบเล็กให้โอวาทเสร็จ เสียงปรบมือก็ดังสนั่นห้องบอลรูมงานแต่งฯ ...


เขาจับกระดาษโพยในมือ ที่พิธีกรส่งให้ก่อนขึ้นเวทีมาอ่าน
เธอบอกว่าเพื่อความต่อเนื่อง จึงรบกวนให้ผู้ที่พูดคนแรกกล่าวเชิญคนต่อไปขึ้นมาบนเวที

เขาไม่รู้จักว่าคนที่มีชื่อในกระดาษเป็นใคร แต่ที่แน่แน่ไม่ใช่คนในบริษัทเดียวกัน
ด้วยเป็นคนละเอียด เขามองเห็นเคาะเว้นวรรคที่เล็กน้อยในตัวชื่อ
และด้วยความตื่นเต้นทำให้ไม่ทันคิดว่าเป็นความผิดพลาดในการพิมพ์

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เขาอ่านชื่อแขกแยกคำตามเว้นวรรคอย่างหลุดปาก

จึงเสมือนว่ากบเล็กอ่านชื่อผู้มีเกียรติคนต่อไปตามรายละเอียดในกระดาษได้อย่างไม่ติดขัด


" ต่อไป ...

ขอเชิญ ดร. ถน อม ทั่วดำ

หัวหน้าฝ่ายวิจัยผลิตภัณฑ์

บริษัท ผักเลิศ จำกัดมหาชน

ขึ้นกล่าวโอวาทแก่คู่บ่าวสาวบนเวทีด้วยครับ "





!!!