บล็อกโรคจิต{วิปเลี้ยว}

๐๐.๐๐ น. | ๐๑.๐๐ น. | ๐๒.๐๐ น. | ๐๓.๐๐ น. | ๐๔.๐๐ น.

ฟัก : ...
ฟัก : นี่ ...
ผีสวย : ...
ฟัก : นี่มันตีสี่แล้วนะ
ผีสวย : ...
ฟัก : ง่วงมากขนาดฆ่าคนได้ เข้าใจ๋อ่ะ !!!!?
ผีสวย : ...
ฟัก : ... {มันเป็นผีนี่หว่า -_-'}
ผีสวย : ที่ทรมานยิ่งกว่านั้นก็เพราะฉันต้องได้เห็น ...
ฟัก : ...
ผีสวย : สิ่งที่ฉันทำลงไป ...
ฟัก  : ... {มันฟังกูมั่งไหม๊เนี้ยะ}
ผีสวย : วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา
ฟัก : ...
ฟัก : เห็นอะไร ?
ผีสวย : เห็นภาพฉันกำลังฆ่าตัวตาย ประชดรักไอ้นครจงรักษ์พิทักษ์ศรี
ฟัก : ...
ฟัก : อ่าส์ ... ทรมานมากสินะ ...
ผีสวย : หลังจากตาย ...
ฟัก : ...
ผีสวย : ฉันต้องติดอยู่ที่บ้านหลังนั้น นั่งดูตัวเองฆ่าตัวตายทุกวัน ...
ฟัก : ... เหี้ยยยยส์
ฟัก : ... {อุ๊บส์}
ผีสวย : แต่ฉันก็มีสิทธิ์ออกจากบ้านหลังนั้นได้
ฟัก : ... อ้าส์ ออกไปไหนอ่ะ
ผีสวย : คนชุดดำจะพาฉันไปสองที่ คือบ้านของนครจงรักษ์พิทักษ์ศรี
ผีสวย : ...
ผีสวย : กับบ้านของพ่อกับแม่ ...
ฟัก : ... ก็ยังใจดีเนอะ ให้ไปเยี่ยมด้วย ...
ผีสวย : ...
ฟัก : ...
ผีสวย : หลังจากตายใหม่ใหม่ ผ่านไปไม่กี่เพลา ครั้งแรกที่ฉันได้ออกไป
ผีสวย : ฉันไปเห็นนครจงรักษ์พิทักษ์ศรีร้องไห้
ฟัก : ...
ผีสวย : ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่ารู้สึกดีหรือเปล่า ที่ประชดเขาสำเร็จ และเห็นเขาร้องไห้เจ็บปวด
ฟัก : ...
ผีสวย : แล้วคนชุดดำก็พาฉันไปที่บ้านพ่อแม่
ฟัก : ...
ผีสวย : พ่อกับแม่ก็ร้องไห้เหมือนกัน ฉันเสียใจมากเลย
ฟัก : ...
ผีสวย : หลังจากนั้นฉันก็ต้องกลับมาติดอยู่ที่บ้านหลังนั้นอีก
ฟัก : ... นี่ ... ตีสี่จะครึ่งแล้ว ...
ผีสวย : เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ฉันก็ได้ออกไปบ้านนครจงรักษ์พิทักษ์ศรีอีก
ฟัก : ... {-_-'}
ผีสวย : ฉันเห็นมันมีผู้หญิงใหม่ ร่าเริง มีความสุข
ฟัก : ... อ๊าวว
ผีสวย : แล้วฉันก็กลับไปบ้านพ่อแม่
ฟัก : ...
ผีสวย : พ่อกับแม่ยังนั่งร้องไห้อยู่เหมือนเมื่อครั้งก่อนที่ฉันมา
ฟัก : ... อ่า น่าสงสาร
ผีสวย : หลังจากนั้นเป็นต้นมา มัน ... ไอ้นครจงรักษ์พิทักษ์ศรีมันก็ยังมีความสุขอยู่ต่อไปได้
ฟัก : ....
ผีสวย : ส่วนพ่อแม่ของฉันต้องทนทุกข์ทรมานจากการที่ฉันตายไป
ฟัก : ...
ฟัก : ...
ผีสวย : ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน สิ่งที่ฉันได้เห็น คือพ่อกับแม่ ไม่เคยเลิกเสียใจ
ฟัก : ... อืมมม
ผีสวย : ฉันเสียใจ และทรมานมาก
ฟัก : นี่ก็ทรมานมากเลย ตาจะปิดแล้ว
ผีสวย : ...
ฟัก : ...
ผีสวย : แค้นนนน ฉันแค้นนนนน มัน แค้นใจที่มันยังมีความสุขระเริงรื่นต่อไปได้อีก
ฟัก : ...
ผีสวย : จะจองล้างจองผลาญมันไปทุกชาติ
ฟัก : ...
ฟัก : นี่ เธอ ...
ผีสวย : ...
ฟัก : มันไม่แฟร์เลยนะ ที่เธอจะไปคิดแค้นเค้าเนี่ย
ฟัก : ก็เธอตายไปแล้ว อีกอย่าง เค้าก็ไม่ได้ฆ่าเธอ
ผีสวย : ...
ฟัก : เธอ{เสือก}ฆ่าตัวตาย{ประชด}เองทำไม
ผีสวย : ...
ฟัก : เห็นมะ พ่อแม่เธอก็เสียใจไปตลอด เพราะการกระทำของเธอ
ผีสวย : ...
ฟัก : อีกอย่างเรื่องที่เค้าจะไปมีแฟนใหม่ มีความสุข มันก็เป็นเรื่องของคนที่ยังมีชีวิตอยู่
ฟัก : ... ยังไงซะ ... ชีวิตของเค้าก็ต้องดำเนินต่อไป ...
ผีสวย : ...
ฟัก : มันไม่ยุติธรรมเลยที่เธอจะมานั่งแค้นเป็นฟืนเป็นไฟแบบเนี้ยะ โหล่ยโท่ย
ผีสวย : ....
ฟัก : ปล่อยวางซะมั่ง จะได้ไปผุดไปเกิด โธ่เอ๊ย ใจแคบเป็นจิ๋มมดไปได้



กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


แกดูถูกการตายของฉ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนน



ฉันจะเข้าสิงของรักของแก !!!


ฟัก : ... เฮ้ยย เดี๋ยวดิ !!!
ผีสวย : ของรักของแกคืออะไร บอกข้ามาเดี๋ยวนี้
ฟัก : ... !!!
ฟัก : ... {เหลือบไปมองสาวลูกครึ่งที่นอนอยู่ตรงกลาง}
ผีสวย : เร็ว !!! ข้าให้เจ้านึกในใจ ว่าของรักของเจ้าคืออะไร ไม่อย่างนั้น ข้าจะเข้าสิงอีนังนี่  !!!
ฟัก : !!! {มองหน้าผีสวย}
ผีสวย : !!!
ฟัก : !!! {มองหน้าสาวลูกครึ่ง}
ผีสวย : !!!
ฟัก : !!! {มองหน้าผีสวย}
ผีสวย : !!!
ฟัก : !!! {มองหน้าสาวลูกครึ่ง}
ผีสวย : !!!



แว่บบบบบบบบบบบบ !!!
{แสงวาบหนึ่งปรากฏขึ้น}




ฟัก : ... !!! {กระเด้งตัวขึ้นมานั่ง}
ฟัก : ... {ขยี้ตา}
ฟัก : !!! ชิ๊ค ชิ๊ค ตื่น ตื่น ตื่น !!!

สาวลูกครึ่ง ค่อยค่อยลืมตาขึ้น ทั้งที่นอนหงายอยู่

ดวงตาเปล่งประกาย ...

แวววาว

ฟัก : !!! แก !!! อีผีบ้า !!! มาเข้าสิงแฟนกูทำไม !!! ออกไป !!!
ชิ๊ค : ...
ฟัก : ...
ชิ๊ค : ฟัก ...
ฟัก : ...
ชิ๊ค : เป็นไรอ่ะ ... ทำไมไม่นอน
ฟัก : ... อ่า ...
ฟัก : ปะ ปะ ปล่าว
ชิ๊ค : นอนซะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานเช้าไม่ใช่เหรอ
ฟัก : ...
ฟัก : จะ .... จะ      จ้ะ ...
ชิ๊ค : ... {ขยับผ้าห่มแล้วตะแคงหันไปอีกทาง}
ฟัก : ...


มันไม่ได้สิงแฟนกูเหรอวะเนี่ย ...


อ่าส์ ...



แล้วมันหายไปไหนวะ ...



...


มันบอกว่าจะสิงของรักของกู

 

ตอนนั้นเลยคิดในใจว่ารักอะไรมากที่สุด



ก็นึกในใจว่ารักไอ้จู๋ตัวเองม๊ากมาก



...



เหี้ยยยยย หรือมันจะเข้าไปสิงอยู่ในจู๋กูเข้าแล้ววะเนี่ย !!!


!!!

{ดึงยางยืดขอบกางเกง มองเข้าไปดูจู๋ตัวเอง}




. . .



สงบ ...




นิ่ง ...




. . .


. .


.




คงไม่หรอกน่า ...








...

{ยกนิ้วชี้ขึ้นมาดมกลิ่นอ่อนอ่อนของเหงื่อในซอกตูด อืมมมมส์ เคลิ้มมมมมม}







จะเช้าแล้ว ...








นอน ... ดีกว่า ...

๐๐.๐๐ น. | ๐๑.๐๐ น. | ๐๒.๐๐ น. | ๐๓.๐๐ น. | ๐๔.๐๐ น.