ฟักที่รังเกียจ,

มึงหายหัวไปไหนวะ เย๊ดโดเรมี่ !!!
ทุกคนเค้าคิดถึงมึงมาก รู้ไหม๊ !?
สาวแก่แม่หม้ายยายป้าน้าสะใภ้แวะเวียนมาอ่านบล็อกมึงทุกวัน
รวมถึงเด็กอายุต่ำกว่าสิบแปดเดือนอีกหลายคน ที่พ่อแม่ลืมเลี้ยงดู ก็เฝ้ารอคอยนิวเอนทรี่ของมึงอย่างใจจดใจจ่อ

มึงต้องเข้าใจนะว่าการหายไปแบบดื้อด้านของมึงแบบนี้ ส่งผลกระทบอันใหญ่หลวงต่อคนที่ชีวิตปกติของพวกเค้าสุดแสนจะขาวสะอาดบริสุทธิ์

กลับมาปลดปล่อยด้านมืดของผู้คนอีกครั้งเถอะฟัก
ให้พวกเค้าได้ปลดปล่อยรสชาดแห่งจิตวิญญาณที่พวกเค้าไม่เคยได้สัมผัส
ไม่เคยได้แสดงออก ไม่ยอมรับว่าเป็นรสนิยมส่วนตัวที่เขาสนใจอยากรู้อยากเห็น
แถมบางคนยังไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้อยู่จริงในโลกอันน่าซ้ำซากจำเจของพวกเขา

ทั้งที่ในใจลึกลึก ...



หึหึ ฮิฮิ หุหุ แฮ่ แฮ่


...


..


.


เนี่ย ...

วันก่อนกูเห็นคุณยายอายุเกือบแปดสิบ
เดินเข้ามาในร้านเน็ทแล้วเปิดบล็อกของมึง พอยายแกเห็นมึงไม่อัพเดท แกก็ร้องไห้จนน้ำหมากออกตาเลยนะฟัก

แล้วแกก็เดินหนังเหี่ยวออกจากร้านไปแบบแก่แก่ จ่ายตังค์ค่าชั่วโมงตั้งยี่สิบบาท ทั้งที่เพิ่งใช้ไปแค่สองนาทียี่สิบห้าจุดแปดวินาทีเอง



มึงคิดดูดิ ...

...


กูไปตลาด ไปซื้อมะเขือยาวมาก ก็เจอแม่บ้านหน้าตาเรียบร้อยเหมือนถนนคอนกรีตกำลังคุยกับแม่ค้าหน้าเหมือนถนนลูกรัง เค้าปรับทุกข์กันเรื่องมึงไม่อัพบล็อก สีหน้าดูซีเรียสมาก แถมตอนที่เจ๊สองคนเค้าคุยกันอยู่ กูเห็นผักชีเหี่ยวด้วยนะ


สัดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


มึงคิดดูดิ ...





ยังมีอีก ที