ได้มีโอกาสสนทนากับเพื่อนเกลอสองตัวผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ซึ่งเป็นอดีตพนักงานในร้านค้าหมายเลข 7



ฟัก : จรู๊ด จรู๊ด ฟรู๊ด ฟรู๊ด ~ (นั่งดูดโอวัลตินที่เพิ่งกดมาจากเซ้เว่นอยู่ อร่อยมาก ชอบมาก)
หนึ่ง: ฟัก .... กูเคยทำงานเซ้เว่น ...
ฟัก : ....
ฟัก : จะบอกทำเหี้ยไรครับ กูรู้แล้ว ...
สอง: ฟัก .... กูก็เคยทำงานเซ้เว่น ...
ฟัก : ....
ฟัก : ....
หนึ่ง: กับไอ้สอง ...
สอง: กับไอ้หนึ่ง ...
ฟัก : .... เออ กูรู้แล้ว
ฟัก : ....
ฟัก : จรู๊ด จรู๊ด ฟรู๊ด ฟรู๊ด ~ (อาหย่อย)
หนึ่ง: ...
สอง: ...


ไอ้สองคนนี้มันจะออกแนวเพี้ยนเพี้ยนครับ ห่ามห่ามหน่อย แต่ชอบทำเป็นมึนมึน ด้านด้านมันเคยทำงานด้วยกันที่เซ้เว่นสาขาเดียวกัน สมัยวัยรุ่น แล้วก็เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมา แต่ผมไปรู้จักมันได้ไงนี่จำไม่ได้ จริงจริงแล้วแม่งไม่อยากจะจำด้วยซ้ำ

หนึ่ง : .... เออ มีวันนึง มึงจำได้ไหมวะไอ้สอง
สอง : เออ จำได้ จำได้
หนึ่ง : ...
หนึ่ง : ... กูบอกแล้วเหรอว่าเรื่องไร
สอง: ...
ฟัก : จรู๊ด จรู๊ด ฟรู๊ด ~ ~ ~ ~ ~
หนึ่ง : ที่เราเล่นปารองเท้ากันไง ในห้องพักหลังร้าน
สอง : อ๋อ ......
สอง : ที่กูกำลังชงไอ้พวกน้ำหวานในถังแสตนเลสอยู่อ่ะเหรอ จำได้ จำได้
หนึ่ง : โคตรมันส์เลยไอ้เหี้ย เจ๋งหวะ มึงหลบรองเท้ากูได้หมดเลย
สอง : แน่นอน ฮ่าฮ่า
ฟัก : ฟรู๊ด ~ ~ ~ ~ ~
สอง : มึงแม่งก็บ้า ไอ้ห่า คนทำงานอยู่ เสือกมาแกล้งอยู่ได้
หนึ่ง : ฮ่าฮ่า มึงก็เสือกหลบไม่ดูตาม้าตาเรือ ฮ่าฮ่า โดนไล่ออกกันทั้งคู่เลย สัดเอ้ย ฮ่าฮ่า
สอง : ไอ้ห่า ก็น้ำพอผสมแล้วแม่งห้ามทิ้งนี่ว่า กูผสมไปแล้ว ยังไงก็ต้องเอาไปใส่แท่นกด ขายอยู่ดี มึงนั่นแหละ เสือกตากรองเท้าไม่เป็นที่
ฟัก : ฟรู๊ด อึ่ก อึ่ก อ่าส์ อาหย่อย ~ ~ ~ ~ ~
หนึ่ง : ใครจะไปรู้ว่าหัวหน้าแม่งจะมาเจอรองเท้ากูตากอยู่ แล้วเสือกถามอีกว่าเปื้อนอะไร ฮ่าฮ่า
สอง : ไอ้ควายเอ้ย มึงก็เสือกไปบอกมันว่ารองเท้าจมถังน้ำโอวัลติน ไอ้ควาย
หนึ่ง : ก็มึงอ่ะแหละ เสือกหลบดีนัก แถมไปบอกมันทำไมวะ ว่าพอรองเท้าหล่นไปในถังแล้วมึงเอา