ได้มีโอกาสสนทนากับเพื่อนเกลอสองตัวผู้ไม่ประสงค์ออกนาม ซึ่งเป็นอดีตพนักงานในร้านค้าหมายเลข 7



ฟัก : จรู๊ด จรู๊ด ฟรู๊ด ฟรู๊ด ~ (นั่งดูดโอวัลตินที่เพิ่งกดมาจากเซ้เว่นอยู่ อร่อยมาก ชอบมาก)
หนึ่ง: ฟัก .... กูเคยทำงานเซ้เว่น ...
ฟัก : ....
ฟัก : จะบอกทำเหี้ยไรครับ กูรู้แล้ว ...
สอง: ฟัก .... กูก็เคยทำงานเซ้เว่น ...
ฟัก : ....
ฟัก : ....
หนึ่ง: กับไอ้สอง ...
สอง: กับไอ้หนึ่ง ...
ฟัก : .... เออ กูรู้แล้ว
ฟัก : ....
ฟัก : จรู๊ด จรู๊ด ฟรู๊ด ฟรู๊ด ~ (อาหย่อย)
หนึ่ง: ...
สอง: ...


ไอ้สองคนนี้มันจะออกแนวเพี้ยนเพี้ยนครับ ห่ามห่ามหน่อย แต่ชอบทำเป็นมึนมึน ด้านด้านมันเคยทำงานด้วยกันที่เซ้เว่นสาขาเดียวกัน สมัยวัยรุ่น แล้วก็เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่นั้นมา แต่ผมไปรู้จักมันได้ไงนี่จำไม่ได้ จริงจริงแล้วแม่งไม่อยากจะจำด้วยซ้ำ

หนึ่ง : .... เออ มีวันนึง มึงจำได้ไหมวะไอ้สอง
สอง : เอ