เรื่องเล่าสยองขวัญ ในร้านค้าหมายเลข 7 : ตอนที่ ๑ ปล่อยกู !
posted on 12 Oct 2005 12:24 by fuxsuxlux in 01-Fux-Storiesวันนั้น ...
เป็นคืนเดือนมืด ... ที่แสนจะวังเวง ...
อาห้อย อาห้อย ~
ตอนตีอะไรจำไม่ได้ แต่น่าจะใกล้เช้าแล้ว...
ผมไปซื้อของอะไรสักอย่าง ในเซ้เว่น
ตึกตั่ก ตึกตั่ก ตึกตั่ก ...
ปิ๊งป่อง ~
สวัสดีฆ่าาาาาา (เสียงพร้อมเพรียงกัน)
ทำไมมีพนักงานหน้าเค้าเต้ออยู่คนเดียววะวันนี้
(แล้วเมื่อกี้เสียงมันพร้อมเพรียงกันได้ไง)
ว่าแล้วก็หยิบตะกร้ามาช้อป ...
ได้ของมาตรึมประมาณนึง ...
เดินไปที่เค้าเต้อ จะจ่ายตังค์
ฟัก : ....
ฟัก : (เย็ดเหี้ยยย พนักงานคนเมื่อกี้หายไปไหนแล้ววะสาด)
ฟัก : ...
ฟัก : (เริ่มหันซ้ายหันขวาหันหน้าหันหลัง เฮ้ย มีกูอยู่คนดียวในร้านด้วยหวะ เฮ้ย นี่มันเซ้เว่นผีสิงเปล่าวะเนี่ย หันหลังไปดูไม่มีใครในร้านเลย เงียบงันฉิบหาย )
หันหน้ากลับมา
ผ่าง !!!
เฮ้ยยยย !
พนักงานสาว: สะ-หวัด-ดี-ค่ะ ...
พนักงานสาว: ร้าบอารายดีค้าาา ...
ฟัก : .... (มึงโผล่มาจากไหนเนี้ย ...)
ฟัก : ... (เอาแล้วไงกู)
ฟัก : .... เอ่อ จะ จะ จะ จ่ายสตางค์ ครับ ...
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
(แล้วหล่อนก็ยืนนิ่งนิ่งอ่ะ ... ไม่ไหวติง)
(เดี๋ยวนะขอสาธยายลักษณะเจ้าหล่อนหน่อย หล่อนจะหัวกระเซิงกระเซิง ผมปรกหน้าเล็กน้อย เหมือนทำอะไรวุ่นวายวุ่นวายมา ปากแดงเถือก สายตาแปลกแปลก ลุ่กลิ่กลุ่กลิ่ก เหมือนโรคจิตอ่ะ)
ผมเอาตะกร้าว่างบนเค้าเต้อ ...
ฟัก : .... เอ่อ จะ จะ จะ จ่ายสตางค์ ครับ ...
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ค่ะ .... รอส้ากครู่ ...
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
(แล้วหล่อนก็เริ่มกดแป้นคิดสตางค์ ตรู๊ด ตรู๊ด แคร่กแคร่ก จรื๊ด จรื๊ด )
(ทำไมเวลามันช่างยาวนานจังเลยวะ ...)
(วังเวงเหี้ยเหี้ย)
(กูเข้าเซ้เว่นมาเกือบแปดหมื่นสาขา สาขานี้แม่งหลอนสุด อ้ากก)
(คิดในใจดังไปไหม ..)
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
ฟัก : ....
ฟัก : ....
ฟัก : เอ่อ ... พนักงานไปไหนกันหมดเหรอครับ ...
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: .... (ก้มหน้านิดนิด แล้วเหลือบสายตามามองด้วยความเคียดแค้น(กรุณานึกภาพผีเกาหลีที่ผมปรกหน้าแล้วมีสายตาแดงเถือกประหนึ่งโดนตะเกียบหนึ่งกำมือยัดตูดอยู่))
ฟัก : ....
พนักงานสาว: ... (ตรู๊ด ตรู๊ด แคร่กแคร่ก จรื๊ด จรื๊ด มันก็กดแป้นคิดตังค์ของมันต่อไป ..)
ฟัก : ....
ฟัก : อุ๊บส์ !
(เฮ้ย กลิ่นไรวะเนี่ย แม่งเน่าเน่า โดดเตะจมูกกูแทบหัก เฮือกก จินตนาการผมเริ่มกระเจิดกระเจิง)
(เฮ้ยยย หรือว่าเกิดการฆ่าหั่นศพเกิดขึ้นกันวะเนี่ย เย็ดเหี้ย ทำไงดีวะ เฮ้ย แล้วอีนี่มันฆ่าพนักงานและลูกค้าไปกี่ศพแล้ววะเนี่ย เฮ้ยยยยยย ทำไงกันดีวะเนี่ย กูจะโดนมันลวงไปเจี๋ยนไหมเนี่ย)
ฟัก : ....
ฟัก : .... ได้กลิ่นอะไรไหมครับ ...
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: ....
ฟัก : .... (แม่งไม่ตอบ มึงจะเอาไงกะกูวะ บรื๋ออ อย่ากดดันกูนะว๊อยยส์ เดี๋ยวกูทนไม่ไหว กูเผ่นนะมึง ... แต่ไม่ได้ ต้องเอาหอยลายกระป๋องที่ซื้อไว้ไปด้วย อยากกินมาก)
พนักงานสาว: .... สามร้อยแปดสิบเก้าบาทห้าสิบสี่สตางค์ค่ะ ...
ฟัก : ครับ ...(ดีใจแทบสิ้นสติ คิดตังค์เสร็จซะที เย้ แม่งเอ้ย นานเหี้ยเหี้ย)
ควักแบงค์ห้าร้อยให้ไป ...
พนักงานสาว: .... รับมาห้าร้อยบาทค่ะ เงินทอนร้อยสิบบาทสี่สิบหกสตางค์ค่ะ
ฟัก : (เอื้อมมือไปรับเงินทอน ...)
พนักงานสาว: (เอื้อมมือส่งเงินทอนให้ ...)
มือต่อมือสัมผัสกัน ...
มือสองมือประสานกัน ....
หมั่บ !
แว้ก ~
มันจับมือกูสองมือเลย
พร้อมเงินทอนกับใบเสร็จ ...
(พยายามตั้งสติ ฝืนดึงมือกลับมา)
(มันก็ไม่ปล่อย แถมจับสองมือด้วย แล้ว ตาต่อตาก็ประสานกัน สายตามันโรคจิตแทงเด็กนักเรียนมากเลย อ้ากกกกกกกกกก)
(กลิ่นศพเน่าแม่งก็ทวีความรุนแรงขึ้น จินตนาการดิ่งลึกสู่หุบเหวแห่งหนังผี เย็ดเข้ มันต้องลากกูไปหลังเค้าเต้อแล้วเชือดกูทีละชิ้น ทีละชิ้นแน่เลย แล้วกูก็จะเน่าแดกตายอยู่ในเซ้เว่นผีสิงแห่งนี้ อ้ากกกกกกกกกกกกกก กูไม่อยากตายโว้ยยยยยยยยยยยยยยย กลิ่นศพแม่งหลอนประสาทฉิบหายเลย อย่า อย่าฆ่ากู อย่าทำกู อ้ากกกกกกก)
ฟัก : .... ปล่อย ปล่อย ... ปล่อยผมมมมม
พนักงานสาว: ....
ฟัก : .... ปล่อย ปล่อย ครับ ปล่อย
พนักงานสาว: .... (ไม่ปล่อย แถมยังจ้องตาไม่เลิก อ้ากกก)
ฟัก : .... ปล่อยยยยย ปล่อยยยย ปล่อยยยยยยยยยกูสิโว้ยยยยย !!!
พนักงานสาว: ....
พนักงานสาว: .... พี่ ... หนูทอนตังค์ผิด ...
ฟัก : ....
ฟัก : ....
ฟัก : ....
ฟัก : .... (แม่ง .... ก็เอาคืนไปสิวะ ควยเอ้ย แล้วไม่บอกแต่ทีแรก ปล่อยให้กูบ้ายื้อกับมึงอยู่ได้)
กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊งง ...
เสียงหล่อนเลือกเหรียญในเครื่องคิดตังค์มาทอนให้ใหม่
ฟัก : ... (คงไม่มีอะไรแล้วมั้ง สงสัยกูจะคิดไปเอง เฮ้อออ ...)
ฟัก : ... ฟู่ว ~ ...
ขณะที่กำลังโล่งใจอยู่นั้น
สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น !!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผ่าง !!!!!
เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย !!!
(ตกใจขี้แทบแตกเมื่อเห็นร่างผี(พนักงานสาวเซ้เว่น)อีกสองสามตัวผุดพร่วดขึ้นมาจากด้านหลังเค้าเต้อ)
เย็ดเหี้ยยยยยยยย ผีหลอกกกกกกก อ้ากกกกกกก
มันโผล่มาได้ไงกันวะ เพียบเลย อ้ากกกกกกก
มันมาเอาชีวิตกูแน่เลย อ้ากกกกกกกก
ยังไม่หายตกใจจากอีผีเกาหลีคิดเงินมะกี้เลย อ้ากกกกกกกกก
มันทั้งหมดลุกมามองหน้าผม
ด้วยสายตาเคียดแค้น
พร้อมจานส้มตำในมือ ....
อีกคนถือปั้นข้าวเหนียว ....
อีกคนคาบถั่วฝักยาว ...
มีกระหล่ำปลีเหน็บไว้ที่หูด้วยอีกต่างหาก ...
พนักงานสาว: .... อ่ะพี่ นี่ตังค์ทอน ...
ฟัก : ...
ฟัก : ... (คว้าตังค์หมั่บ กอดถุงขนมและหอยลายกระป๋อง เผ่นออกไปอย่างไว)
.....................................
........
...
.
ปัจฉิมลิขิต ๑ ที่มึงหัวกระเซิงนี่คือมึงโจ้ส้มตำอยู่ใต้เค้าเต้อกันใช่มะไอ้สาด
ปัจฉิมลิขิต๒ กูขอโทษที่กูไปขัดจังหวะการแดกส้มตำของพวกมรึงงง แต่ไม่เห็นจะต้องมองกูด้วยสายตาเคียดแค้นขนาดนั้นเลยยยยย กูลูกค้ามึงนะโว้ยยย เค้าไม่เคยสอนมึงเหรอ ลูกค้าคือพระเจ้า พระเจ้า
ปัจฉิมลิขิต๓ มึงแดกส้มตำปลาร้ากันอยู่ใช่ไหมสาดดด กลิ่นแม่งถึงได้แรงเน่าซะ เหี้ยเอ้ยยยยยย แล้วที่ปากมึงแดงขนาดนั้น เพราะมันเผ็ดมากใช่ไหม๊
ปัจฉิมลิขิต๔ นี่ ... แล้วรูหลังเค้าเต้อเท่าจิ๋มมด มึงนั่งยองยองอัดกันไปได้ยังไงตั้งสี่คน
ปัจฉิมลิขิต๕ กูนับถือพวกมึงจริงจริงเล้ย นั่งโจ้ส้มตำกันอยู่ข้างล่าง ยังสวัสดีฆ่าาาา ได้พร้อมเพรียงกัน ทำเอากูหลอนแดก นี่เกือบจะไปตรวจประสาทหูแล้วนะเนี่ย นึกว่าเป็นโรคหูแว่ว
ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยเอ้ยยยยย
(เสียฟอร์มมาดแมนอย่างกูหมดเลย ...)
มันเป็นเรื่องที่หลอนตัวเองท้างน้านนนนน
#1 By saya_chan on 2005-10-12 12:39