เย็นวันหนึ่ง ขณะเดินขึ้นบันไดไปยังสถานีรถไฟฟ้า

" คุณฮะ คุณฮะ" : เสียงชายคนหนึ่งที่เดินสวนบันไดลงมา เรียกให้ผมหยุด
" เหอ !? " : ผมเหอตอบ งง ใครวะมาเรียกกู
" เอาบัตรนี่ไปใช้ไหมฮะ เหลืออยู่อีกเที่ยวนึง ใช้ได้วันนี้วันสุดท้าย แล้ววันนี้ผมก็ไม่ได้ขึ้นรถไฟฟ้าแล้วล่ะ " : ชายหนุ่ม(แต่ดูท่าทางจะชายไม่แท้)พูดพร้อมยื่นบัตรโดยสารรถไฟฟ้าให้ผม
" .... เอ่อ ครับเอาก็ได้ครับ " ผมรีบคว้าหมั่บ พร้อมกล่าวคำขอบคุณ


แล้วชายหนุ่มไม่แท้คนนั้น ก็เดินติ๊งโหน่ง ติ๊งโหน่ง จากไป ปล่อยให้ผมยืนงง โต๊งหนิ่ง โต๊งหนิ่ง อยู่เพียงลำพัง ในความใจดีของเขา

คนเดินมาตั้งเยอะแยะทำไมเรียกกูวะ ?

หรือหน้ากูถูกโฉลกกับกระเทียม ?

ช่างแม่งเหอะ คนมันหล่อพ่อสร้างมา ช่วยไม่ได้ วะฮาฮา


วันนี้ไม่ต้องเสียค่ารถไฟฟ้าเว้ยยย
ดีใจเหมือนถูกหวยรางวัลที่แปด


แต่ เอ๊ะ ....

แม่เคยสอนมาว่าอย่าเอาของของใครฟรี ไม่งั้นจะต้องใช้หนี้บุญคุณกันต่อไปในชาติหน้าชาติหลังชาติซ้ายชาติขวา ต่อไปไม่รู้จบ

ฉิบหายแล้วดิ ....

หันไปมองน้องติ๊งโหน่งคนเมื่อกี้ ก็หายไปแล้ว ทำไงดี จะเอาไปคืนยังไงดี แย่แล้ว แย่แล้ว แล้วแม่งเอามาให้กูทำไมวะเนี่ยยยยยยยยยยย

หรือว่าชาติก่อนกูเคยเป็นสามล้อถีบอยู่หน้าวังแล้วให้มันขึ้นรถฟรีวะ แล้วชาตินี้มันเลยมาทดแทนบุญคุณ

เออ ... งี้ก็หายกันแล้วนี่หว่า

เฮ้ย ไม่ดิ ...

งี้ชาติหน้ากูก็ต้องไปใช้มันคืนอีกสิวะเนี่ย ถ้าเกิดกูมียานอวกาศเป็นของตัวเองก็ต้องเรียกมันมาขึ้นไปดาวอังคารด้วยกันฟรีฟรีสิวะเนี่ย

เออ ... ก็ไม่เป็นไรนี่หว่า มันจะขึ้นก็ขึ้นมาดิ นิดนิดหน่อยหน่อย

.........
......

เฮ้ย ! แล้วถ้าไอ้น้องติ๊งโหน่งมะกี้มันยังเกิดมาเป็นกระเทียมอีก แล้วขึ้นยานอวกาศไปกับกู แล้วมันเกิดแทงข้างหลังกูเพื่อยึดยานฯ กูต้องเสียทั้งยานฯเสียทั้งตูดสิวะเนี่ย



เรื่องใหญ่แล้ว .....




จะแก้เคล็ดยังไงดีเนี่ย ....


ตรู๊ด ตรู๊ด ตรู๊ด ...

ฟัก :
" โหล โหล แม่ แม่ นี่ฟักนะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว "
แม่ : "อะไรลูก ค่อยค่อยพูด"
ฟัก : "มีคนให้บัตรรถไฟฟ้าฟรีฟรีมาอ่ะดิ &quo