เมื่อคืนผ้าตากยังไม่ทันแห้ง ฝนเสือกตก ต้องเอามาตากในบ้าน วันนี้เลยต้องใส่เสื้ออับอับ ชื้นชื้นไปข้างนอก ใส่แล้วไม่สบายตัว คันจั๊กกะแร้ตลอดการเดินทางเลยเว้ย

ขึ้นรถเมล์ แปลกจังวันนี้ไม่ค่อยแน่น อุ๊บส์ เหล่ไปทางขวา เจอเป้าหมายสองนาง อย่างสวย มะหลวยก๋วย นั่งเหลื่อมไปข้างหน้าผมทางขวา นั่งเหล่จนตาแม่งจะแยกออกเป็นสองแฉกอยู่แล้ว ชิท !

อ้าว อยู่ๆมีไอ้บ้าที่ไหน เดินมาจากข้างหลังมายืนบังเป้าหมายสุดสวยของเราวะเนี่ย

เอ๊ะมันทำท่าแปลกๆ รถแม่งก็ไม่แน่น ทำไมต้องไปยืนเบียดคุณเธอสุดสวยซะแนบแน่นขนาดนั้นด้วย

แม่งโรคจิตเปล่าวะ ...

เฮ้ยยย มันยืนเบียดไปเบียดมาใหญ่เลยอ่ะ เฮ้ยยยย (อิจฉา เฮ้ยย ไม่ใช่)

มันแคะขี้มูกทำไมวะ แหวะ

เฮ้ยยย ขี้มูกติดนิ้วออกมาเป็นก้อนเลยหวะ เฮ้ยยยยย

ผลอยย ~

เฮ้ยยยย ขี้มูกหล่นไปติดปลายแขนเสื้อสุดสวยคนนั้นซะแล้ว เฮ้ยยย

แล้วมันก็เดินไป เนียน เนียน ....


ตาผมแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า เฮ้ยยยยย อี๋ แม่งอุบาทว์สัด


ผมรีบซูมสายตา 8x เข้าไปมองขี้มูกแผ่นเยิ้มๆเขียวๆ ติดอยู่ชายเสื้อของสาวน้อยที่ทำให้ผมตาเหล่ เธอไม่รู้ตัวเลยเหรอวะนั่น !

อ้วกกก ~


เฮ้ยยย มันเดินไปที่สุดสวาทอีกคนที่ผมเหล่ไว้ เฮ้ยยยย

มันแคะขี้มูกอีกข้างแล้ว เฮ้ยยยย

ผลอย ~ (นึกภาพเอาเองละกัน แม่งไม่อยากจะพูด)



เอี๊ยดดดด !


มันลงไปแล้ว เฮ้ยยยย เฮ้ยยยยยย


ผมทำหน้าตาเลิ่กลั่ก อยากจะบอกใจจะขาด แต่แม่งงง อุบาทท์เกินแกง

ครุ่นคิด ครุ่นคิด ครุ่นคิด

ทำไงดีวะ ทำไงดีวะ

. . . . . .
. . . .

เอี๊ยดดดด !