คืองี้นะ ...

ถ้ามีกางเกงในตกอยู่บนทางเดินหนึ่งตัว และไม่มีใครอยู่ในละแวกนั้น

คนทะลึ่งจะอี๋ก่อน แล้วมองยิ้มยิ้ม คิดถึงช่วงเวลาดีดีของกางเกงในที่มีต่อเจ้าของ แล้วเดินผ่านไป

คนลามกจะเดินเลียบเลียบเคียงเคียงเข้าไป เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็นแน่แล้ว จะค่อยค่อยหยิบกางเกงในขึ้นมาแล้วคลี่ออกอย่างระมัดระวัง เพื่อดูว่าเป็นกางเกงในที่ซักแล้วหรือยังไม่ได้ซัก เมื่อทุกอย่างชัดเจนแล้ว ก็จะวางคืนกลับที่เดิมแล้วจากไป

คนโรคจิต
จะทำเหมือนคนลามก แต่รวดเร็วกว่ามาก และถึงแม้ว่าจะเป็นกางเกงในใช้แล้วหรือใหม่เอี่ยม ซักแล้วหรือยังไม่ได้ซัก ก็จะคิดเอาเองว่ามันยังไม่ได้ซัก คนโรคจิตจะหยิบกางเกงในขยุ้มใส่กระเป๋าได้โดยไม่ลังเล และหายตัวไปอย่างเงียบเชียบ ไร้ร่องรอย

ก้าวแรกเมื่อถึงที่มิดชิดส่วนตัว คนโรคจิตจะควักกางเกงในตัวนั้นออกมาดมไปที่เป้ากางเกงด้านในจนทั่ว แล้วสวมหัวเดินเล่นอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว เพื่อประกอบกิจวัตรประจำวัน และใช้ชีวิตอยู่ในโลกส่วนตัวของเขา/เธออย่างมีความสุข

สำหรับเหตุการณ์ที่มีผู้พบเห็นหน้ากากกางเกงในเดินอยู่ตามที่สาธารณะ นั่นเป็นแค่เพียงการพลัดหลงออกมาผิดที่ผิดทาง เพราะกางเกงในบังตาเท่านั้น

คนโรคจิตเป็นคนรักสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย มักมีความสุขกับการหลีกหลีหนีไกลห่างสังคมพลุกพล่าน

มีความสุขเงียบเงียบ
อยู่เพียงลำพังกับกางเกงใน{ใช้แล้ว}ตัวโปรด{ของใครก็ไม่รู้}

เท่านั้นเอง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ข้อสุดท้ายแถม